4 Mart 2012 Pazar

Defterler

"Aşkın öldürdüğü de olur, hem de kendinden başka hiç bir gerekçe olmaksızın.. Birini sevmenin, başkalarını öldürmek olduğu bir sınır bile vardır.. Bir bakıma aşk; kişisel ve mutlak suçluluk olmadan olmaz. Ama bu suçluluk yalnızdır. Aklın tanıklığından yoksun, ağır bir yüktür."

"İnsan seviyorsa, yalnızca karar vermesi ve gerçek aşkın sonucuna yapayalnız karşılık vermesi gerekir. Bu serüven dolu yalnızlığı, insan isteksiz bir kalbe ve ahlaka yeğler.. İnsan kendinden korkar ve kendisi için korkar. Durumu reddederek kendisini esirgemek ister. Başlıca kaygısı, suçluluğunun ağırlığını biraz dindirecek bir gerekçe aramaktır. Madem ki suçlu olmak gerekiyor, en azından yalnız kalmasın.."

"Kendimi zorlasam bile beceremediğim 'yalanı' hep reddetmişsem, bu yalnızlığı hiç kabul edemeyişimdendir. Ama şimdi yalnızlığı da kabul etmek gerekiyor.."

"Yıllar boyunca herkesin ahlakına göre yaşamayı istedim. Kendimi herkes gibi yaşamaya, herkese benzemeye zorladım. Kendimi ayrı düşmüş hissettiğim zaman bile, bütünleşmek için böyle davranmak gerektiğini söyledim.. Ama tüm bunların sonunda felaket geldi. Şimdi kalıntılar arasında dolaşıyorum, kuralsızım, tereddütler içindeyim, yalnızım ve bunu kabullenerek, tek oluşuma ve kusurlarıma boyun eğdim. Tüm yaşamımı bir nevi yalan içinde yaşadıktan sonra bir doğru yaratmak zorundayım.."



Albert Camus


(elceğizlerimle yazdım)

Hiç yorum yok: